Hull City

Hull City Association Football Club został założony w czerwcu 1904 roku. Już kilka lat wcześniej próbowano założyć w Hull klub piłkarski, okazało się to jednak trudne w mieście, gdzie dominowały kluby rugby: Hull FC, Hull Kingston Rovers oraz ich kibice.

W pierwszym sezonie w zawodowej piłce Hull City grało tylko towarzyskie spotkania, gdyż ze względu na swoją datę założenia nie mogło ubiegać się o członkostwo w The Football League w sezonie 1904/1905. Klub występował wówczas na stadionie The Boulevard, należącym wcześniej do drużyny rugby, Hull FC. Swoje debiutanckie spotkanie na tym obiekcie Hull rozegrało 1 września 1904 roku w zremisowanym 2:2 spotkaniu z Notts County przy sześciotysięcznej publiczności.

Hull wystąpiło wówczas po raz pierwszy w oficjalnych rozgrywkach, był to Puchar Anglii, zostało jednak z nich wyeliminowani po przegranej 7:4 w dwumeczu z drużyną Stockton. Po konflikcie z właścicielami The Boulevard klub przeniósł się na nowy stadion, który przeznaczony był do gry w krykieta, Anlaby Road Cricket Ground. Po rozegraniu 44 towarzyskich spotkań w poprzednim sezonie, Hulll City w sezonie 1905/1906 zaczęło występować w Football League Second Division (drugi szczebel rozgrywek). W tym samym czasie w tej lidze występowały między innymi Manchester United czy Chelsea oraz rywale Hull z tej samej części kraju: Leeds City, Bradford City oraz Barnsley. W pierwszym spotkaniu klub pokonał tę ostatnią drużynę 4:1. Ostatecznie Hull zakończyło rozgrywki na piątym miejscu w tabeli.

W kolejnym sezonie został wybudowany dla Hull nowy stadion naprzeciwko obiektu do krykieta. Pod wodzą Ambrose’ego Langleya klub zajmował miejsca w czołówce ligi. W sezonie 1909/1910 drużyna zajęła trzecie miejsce w tabeli, najlepsze w całej historii klubu, drugi był Oldham Athletic, walkę o awans Hull przegrało w średniej liczbie bramek, w czym był gorszy od Oldham o 0,29 bramki.

Środek XX wieku

Największym osiągnięciem Hull City w pucharach było dojście do półfinału Pucharu Anglii w roku 1930. Do tej fazy rozgrywek Hull doszło pokonując Blackpool oraz Plymouth Argyle. Następnie drużyna wyeliminowała z rozgrywek Manchester City, w ćwierćfinale Hull spotkało się z drużyną Newcastle United. W pierwszym spotkaniu rozegranym na St James’ Park padł remis 1:1, zaś w dodatkowym spotkaniu Hull zwyciężyło 1:0. Półfinałowy pojedynek z Arsenalem został rozegrany na Elland Road w Leeds i zakończył się remisem 2:2, w drugim spotkaniu Arsenal wygrał 1:0. W finale Kanonierzy zwyciężyli Huddersfield Town.

W sezonie 1948/1949 Hull pod wodzą byłego reprezentanta Anglii, Raicha Cartera wygrało rozgrywki Third Division w rejonie północnym. Na nowo wybudowanym stadionie, Boothferry Park, w dzień Bożego Narodzenia w spotkaniu z Rotherham United zasiadło niemal 55 tysięcy kibiców, zaś w szóstej rundzie Pucharu Anglii w meczu z Manchesterem United na trybunach było obecnych 55 019 fanów co do dziś pozostaje rekordem frekwencji.

Hull City awansowało ponownie do drugiej ligi w latach 1959 oraz 1966, kiedy to klub balansował między ligami; w tym drugim przypadku osiągnął awans wygrywając rozgrywki Third Divison. Hull City po przegraniu meczu w serii rzutów karnych w półfinale Watney Mann Invitation Cup z Manchesterem United 1 sierpnia 1970 roku stało się pierwszą na świecie drużyną, która odpadła z pucharu w wyniku takiego sposobu rozstrzygania spotkań. Na początku lat 80., kiedy drużyna grała w Fourth Division problemy finansowe klubu doprowadziły do ogłoszenia bankructwa.

W roku 1983 drużyna pod wodzą trenera Colina Appletona oraz prezesa Dona Robinsona, którzy przybyli do zespołu z Scarborough awansowała do trzeciej ligi. W tym czasie w Hull City grali młodzi zawodnicy tacy jak późniejszy reprezentant Anglii Brian Marwood, późniejszy selekcjoner angielskiej kadry Steve McClaren, środkowy napastnik Billy Whitehurst oraz Les Mutrie. Kiedy klub przegrał walkę o awans w następnym sezonie różnicą jednej bramki Appleton opuścił Hull i został trenerem Swansea City.

Hull City i Grimsby Town byli jedynymi zawodowymi klubami, które miały oficjalne pozwolenia na rozgrywanie spotkań ligowych w dzień Bożego Narodzenia, co spowodował ważny w tym okresie roku handel rybami. Tradycja ta obecnie zanikła po drastycznym zmniejszeniu liczby kutrów w ostatnich latach.

Koniec XX stulecia

Hull awansowało do drugiej ligi w roku 1986 pod wodzą grającego trenera Briana Hortona. W lidze tej klub grał przez następne pięć lat, po czym, w roku 1991 spadł do trzeciej ligi, kiedy to trenerem był Terry Dolan. W sezonie 1991/1992 klub zajął 14. lokatę w lidze, przez co mogli rywalizować w następnym sezonie w nowej Football League Division Two. W pierwszym sezonie po reorganizacji ligi Hull obroniło się od spadku, jednak zarząd nie zwolnił Dolana i przez następne dwa sezony klub zajmował miejsca w środkowej części tabeli. Trudności finansowe utrudniały rozwój City i tacy zawodnicy jak Dean Windass czy Andy Payton musieli zostać wyprzedani w celu uniknięcia likwidacji klubu. Forma zespołu prezentowana w 1995/1996 sprawiła, że klub spadł do Division Three.

W roku 1997 klub został kupiony przez byłego tenisistę, Davida Llyoda. Nowy właściciel zwolnił Dolana po tym jak Hull zajęło 17. miejsce w lidze. Nowym szkoleniowcem klubu został Mark Hateley. Forma Hull prezentowana w lidze sprawiła, że drużyna znajdowała się w dole tabeli i mogła spaść z ligi. Lloyd sprzedał drużynę w listopadzie 1998 roku konsorcjum z rejonu Yorkshire, jednak dalej pozostał właścicielem Boothferry Park. Hateley odszedł z drużyny w tym samym miesiącu gdy klub znajdował się w dolnej strefie tabeli. Jego następcą został 34-letni Warren Joyce, który wyprowadził drużynę z bezpośredniego zagrożenia spadkiem. Kibice Hull City sezon ten nazywają „Wielką Ucieczką” (The Great Escape). Po tym wyczynie, w kwietniu 2000 roku Brian Little zastąpił Joyce’a na stanowisku trenera drużyny.