Norwich City U21

Klub został założony w 1884 roku przez grupę chłopców ze Szkoły Wyggeston jako Leicester Fosse. W 1890 dołączył do The Football Association. W 1891 roku klub dołączył do Midland League, a następnie w 1894 roku został wybrany do Division Two of Football League (Second Division). W swoim pierwszym ligowym meczu Leicester przegrał 4:3 z Grimsby, po czym w następnym tygodniu odniósł pierwsze zwycięstwo w meczu przeciwko Rotherham na własnym stadionie. W tym samym sezonie klub zanotował najwyższy wynik w swojej historii, zwyciężając 13:0 w spotkaniu z Notts Olympic, w ramach kwalifikacji do FA Cup.

W sezonie 1907/08 Leicester Fosse po zdobyciu wicemistrzostwa w Second Division awansował do First Division, najwyższej klasy rozgrywkowej w Anglii, gdzie spędził zaledwie jeden sezon. W tym czasie odniósł najwyższą porażkę w historii, ulegając drużynie Nottingham Forest 12:0.

W 1919 roku po wznowieniu rozgrywek po I wojnie światowej klub ze względu na problemy finansowe zaprzestał działalności. Leicester Fosse został zreformowany, a nazwę zmieniono na „Leicester City Football Club”, co było związane z uzyskaniem przez Leicester praw miejskich. W sezonie 1924/1925 zwyciężając w rozgrywkach Second Division odniósł swój pierwszy sukces. Na najwyższym poziomie rozgrywek utrzymał się przez 10 lat. W sezonie 1928/1929 zdobył tytuł wicemistrzów Anglii, przegrywając tytuł z Sheffield Wednesday o 1 punkt. Po spadku w sezonie 1934/1935 spędził w drugiej lidze następne dwa lata. W sezonie 1935/1936 po raz drugi w swojej historii zwyciężył w rozgrywkach Second Division. Przez kolejne lata Leicester występował na przemian po kilka sezonów w First i Second Division. W sezonie 2008/2009 jedyny raz w historii występował w rozgrywkach League One (trzecia klasa rozgrywkowa w Anglii).

Rok 1949 przyniósł pierwszy w historii Leicester finał FA Cup, w którym Lisy musiały uznać wyższość Wolves, przegrywając 1:3. W 1954 roku klub po raz trzeci sięgnął po mistrzostwo Second Division, co udało się osiągnąć także dwa lata później – w sezonie 1956/1957. Wtedy to klub odnotował swój najdłuższy okres na najwyższym poziomie rozgrywek ligowych, pozostając w First Division aż do 1969 roku. W tym czasie Leicester aż trzykrotnie – w roku 1961, 1963 oraz 1969 uczestniczył w finale FA Cup, za każdym razem przegrywając. Natomiast w 1964 roku sięgnął po swój pierwszy puchar, pokonując w finale League Cup drużynę Stoke City. Rok później miał szansę powtórzyć ten sukces, ale w finałowym spotkaniu uległ drużynie Chelsea.

W roku 1971 klub wygrał Tarczę Wspólnoty, pokonując Liverpool 1:0. Leicester jako zwycięzca Division Two zastąpił w tym meczu drużynę mistrza Anglii – Arsenal, który w tym czasie występował w rozgrywkach europejskich. Wraz z końcem sezonu 199/1992 Leicester dotarł do finału rozgrywek play-off o udział w nowo uformowanej Premier League, który przegrał z drużyną Blackburn Rovers. Rok później po raz kolejny nie wykorzystał szansy, tym razem ulegając drużynie Swindon Town. Awans udało się osiągnąć w 1994 roku, po zwycięstwie w finale nad Derby County. W swoim pierwszym sezonie w Premier League Leicester City zajął jednak przedostatnie miejsce i wrócił do Division One w 1995 roku. W tym czasie nowym managerem został Martin O’Neill, który poprowadził klub do największych sukcesów w historii. Pod jego wodzą już w sezonie 1995/1996 Lisy po raz kolejny awansowały do Premier League, a w latach 1997 oraz 2000 zwyciężyły w League Cup, docierając do finału także w roku 1999. W sezonach 1997/1998 oraz 2000/2001 klub brał udział w rozgrywkach o Puchar UEFA. W 2000 roku trener O’Neill przeniósł się do Celticu, a klub po zakończeniu sezonu pożegnał się z Premier League.

Na początku sezonu 2002/2003 Leicester City przeniósł się na Walkers Stadium (32 500 miejsc siedzących), kończąc w ten sposób 111-letni pobyt na Filbert Street. Prawa do nazwy stadionu na okres dziesięciu lat nabyła firma Walkers (producent chipsów). W październiku 2002 roku, klub podał do informacji że ma 30 mln funtów długów. Powodem tych problemów była utrata pieniędzy z praw telewizyjnych (firma ITV Digital obiecał pieniądze dla klubów z pierwszej ligi), za duży funduszu płac, niższe od oczekiwanych a kwoty za transfery zawodników i 37 milionów funtów koszt nowego stadionu. Klub został uratowany przez konsorcjum kierowane przez Gary’ego Linekera (wychowanek Leicester City). Menadżer Micky Adams doprowadził Leicester do zajęcia drugiego miejsca w Division One (sezon 2002/2003) i ponownego awansu do Premiership. Leicester City przetrwało tylko jeden sezon (2003/04) w najwyższej klasie i zostały zdegradowane do Championship, wcześniej znany jako Division One.

13 lutego 2007 roku Leicester City F.C. zostało przejęte przez byłego prezesa Portsmouth, Milana Mandarica.

W sezonie 2007/2008 Leicester City zostało zdegradowane do Football League One. Sezon 2008/09 był dla Leicester City pierwszym spędzonym poza dwoma najwyższymi szczeblami rozgrywek angielskiej piłki nożnej. W 2008 roku na funkcję menadżera powołano Nigela Pearsona. Klub zdobył mistrzostwo Football League One i po roku przerwy wrócił do Championship. W sezonie 2009/2010 Leicester City pod wodzą Pearsona zajął 5. miejsce i awansował do fazy play-off. W półfinale grał z Cardiff City (przegrana w rzutach karnych). 29 czerwca 2010 r. Nigel Pearson opuścił Leicester City. Na stanowisku zastąpił go Paulo Sousa (7 lipca 2010).

W kwietniu 2010 roku klub przejęło tajskie konsorcjum o nazwie Asia Football Investments (AFI), na którego czele stał Vichai Srivaddhanaprabha.

1 października 2010 po słabym początku sezonu 2010/11 (jedna wygrana w dziewięciu meczach), Paulo Sousa został zwolniony przez klub ze skutkiem natychmiastowym. Dwa dni później Leicester City podpisało kontrakt na okres dwóch lat ze Svenem-Göranem Erikssonem.

10 lutego 2011 roku, Vichai Raksriaksorn został mianowany nowym prezesem klubu. Mandaric opuścił Leicester City w listopadzie by następnie przejąć Sheffield Wednesday.