Historia
Nottingham Forest Football Club – angielski klub piłkarski występujący w Premier League, z siedzibą w West Bridgford. Nazwa klubu pochodzi od parku Forest Recreation Ground w Nottingham.
Zdobywca mistrzostwa Anglii w 1978 roku oraz dwóch Klubowych Pucharów Europy w latach 1979 i 1980. Klub odnosił sukcesy w okresie, kiedy jego menedżerem był Brian Clough, który pracował z drużyną przez 18 lat (1975–1993). W wyniku degradacji do League One, w maju 2005 roku Nottingham Forest stał się pierwszym w historii klubem, który po zdobyciu europejskiego pucharu spadł do trzeciej ligi. W sezonie 2020/2021 zespół występował w rozgrywkach drugiej ligi angielskiej – Football League Championship. W sezonie 2022/2023 zespół wrócił do Premier League.
Przeczytaj całą historię
Początki
Klub został założony w 1865 roku pod nazwą Nottingham Forest Football and Bandy Club. Pierwszy w historii oficjalny mecz rozegrał przeciwko Notts County 22 marca 1866 roku. Pierwszy mecz ligowy piłkarze Nottingham Forest rozegrali 23 kwietnia 1870 roku. W sezonie 1878/1879 zespół po raz pierwszy wystąpił w Pucharze Anglii. Nottingham Forest w 1898 roku zdobył Puchar Anglii, pokonując Derby County z wynikiem 3:1.
XX wiek
Większość pierwszej połowy XX wieku Nottingham Forest grał na wielu poziomach rozgrywkowych. Zespół walczył o grę w Football League First Division. Nottingham Forest był jednym z ośmiu klubów ubiegających się o awans po rozszerzeniu rozgrywek z 20 do 22 drużyn. W głosowaniu otrzymał trzy głosy – przegrywając z Arsenalem i Chelsea, które zdobyły dodatkowe miejsca. W 1949 roku klub spadł do trzeciej ligi. W 1951 roku awansował jako mistrz. Zawodnicy Nottingham Forest zdobyli w tamtym sezonie aż 110 bramek. Krótki okres sukcesów nastąpił pod koniec lat pięćdziesiątych, kiedy zespół rozgrywał mecze w pierwszej lidze. W 1959 roku wywalczył Puchar Anglii. Od tego czasu Forest zaczął być postrzegany jako większy klub niż Notts County. W 1972 roku, po udanym okresie gry w najwyższej klasie rozgrywkowej, Nottingham Forest spadł z pierwszej ligi.
Nottingham Forest awansował ponownie do pierwszej ligi po sezonie 1976–1977, kiedy zmagania w drugiej lidze zakończyły się na trzecim miejscu. W swoim pierwszym sezonie po awansie zdobył mistrzostwo Anglii (sezon 1977–1978). Stał się jednym z nielicznych zespołów, który wygrał mistrzostwo rok po awansie z drugiej ligi. W kolejnych latach klub zwyciężał w europejskich pucharach. W sezonie 1978–1979 zdobył Puchar Europy, pokonując w finale rozegranym w Monachium, zespół Malmö FF wynikiem 1:0. W sezonie 1979–1980 piłkarze ponownie triumfowali w tych rozgrywkach, pokonując 1:0 drużynę Hamburg SV. Mecz finałowy rozegrano na stadionie Santiago Bernabéu w Madrycie.
Zespół zdobył również Superpuchar Europy i dwa Puchary Ligi. Dotarł do półfinałów Pucharu UEFA w latach 1983/1984, gdzie w kontrowersyjnych okolicznościach został pokonany przez RSC Anderlecht. Kilkanaście lat później wyszło na jaw, że w drugiej kolejce belgijski klub przekupił sędziego, który później zmarł w wypadku samochodowym i sprawa pozostała nierozstrzygnięta. Pozew oddalono, a Anderlecht oczyszczono ze wszystkich zarzutów.
Nottingham Forest w 1989 roku wygrał Puchar Ligi i Full Members' Cup. Zespół zakończył rozgrywki na trzecim miejscu w lidze. Rok później powtórzył ten wynik. Drużyna prowadzona przez Briana Clougha triumfowała w Pucharze Ligi w 1990 roku, pokonując 1:0 Oldham Athletic. Zwycięską bramkę strzelił Nigel Jemson. Szansa na sukces ponownie pojawiła się w 1991 roku, kiedy Nottingham Forest dalej pod wodzą Briana Clougha dotarł do finału Puchar Anglii, w którym przegrał 1:2 z Tottenham FC.
Latem 1991 roku Clough dokonał rekordowego transferu, podpisując umowę z najlepszym strzelcem ligi w tamtym okresie, napastnikiem Millwall, Teddym Sheringhamem. Umowa opiewała na łączną kwotę 2,1 miliona funtów.
W 1992 roku Nottingham Forest pokonał Southampton wynikiem 3:2 w finale Full Members' Cup (rozgrywki pucharowe prowadzone w Anglii od 1985 do 1992 roku). W tym samym roku przegrał z Manchesterem United w Pucharze Ligi.
W maju 1993 roku do klubu powrócił Frank Clark i objął stanowisko menedżera, zastępując Briana Clougha. Drużyna zakończyła sezon na trzecim miejscu i zakwalifikowała się do Pucharu UEFA. Był to pierwszy raz od czasu tragedii na stadionie Heysel, po której angielskie zespoły piłkarskie zostały wykluczone z rozgrywek europejskich na pięć lat.
Clark opuścił drużynę w sezonie 1996/1997 po tym, jak znalazła się ona w strefie spadkowej.
Tuż przed świętami Bożego Narodzenia w 1996 roku, tymczasowym menedżerem został 34-letni wówczas kapitan zespołu Stuart Pearce. Pod jego wodzą klub zanotował krótkotrwałą poprawę wyników, jednak już w marcu 1997 zastąpił go Dave Bassett. Nowemu menedżerowi udało się wyciągnąć drużynę ze strefy spadkowej.
W styczniu 1999 Bassett został zwolniony, a na jego miejsce zatrudniono Rona Atkinsona.
XXI wiek
W grudniu 2001 roku odnotowano, że klub tracił ponad 100 000 funtów tygodniowo, a jego perspektywy finansowe pogorszyły się z powodu upadku ITV Digital, który współpracował z klubem. Pomimo trudności klub w sezonie 2002/2003 zajął szóste miejsce i zakwalifikował się do play-offów. W półfinale przegrał z Sheffield United. Z powodu utraty kilku kluczowych zawodników i zagrożenia spadkiem do niższej ligi, Paul Hart został zwolniony w lutym 2004 roku.
Kolejnym trenerem został Joe Kinnear, który poprowadził Nottingham do 14. miejsca w lidze. W sezonie 2004/2005 klub ponownie znalazł się w strefie spadkowej, co doprowadziło do rezygnacji Kinnear'a w grudniu 2004 roku. W okresie Bożego Narodzenia tymczasowy zarząd przejął Mick Harford. Po nim na nowego szkoleniowca został wyznaczony Gary Megson. Pod jego wodzą klub nie zdołał uniknąć spadku, ponieważ zakończył sezon na 23. miejscu. Stał się pierwszym zwycięzcą Pucharu Europy, który będzie grał w trzeciej lidze. W sezonie 2007/2008 pod wodzą Colina Calderwooda klub ponownie wrócił do Championship.
W lipcu 2012 roku klub kupiła kuwejcka rodzina Al-Hasawi. Nowi właściciele powiedzieli prasie, że mają długoterminową wizję klubu opierającą się na planie 3-5 letnim, a po rozmowie z kilkoma potencjalnymi nowymi menedżerami trenerem został Sean O’Driscoll (będący poprzednio dyrektorem Doncaster Rovers i Crawley Town).
Do 15 grudnia 2012 roku Forest zajmował dziewiąte miejsce z dorobkiem 33 punktów. Zaledwie trzy punkty dzieliły klub od strefy play-offów. Plan rodziny Al-Hasawi stał się impulsem do gry w barażach o Premier League. Tego samego weekendu klub ogłosił, że Omar Al-Hasawi zrezygnował ze względów osobistych, a Fawaz Al-Hasawi został większościowym udziałowcem z 75% udziałów w klubie wraz z bratem Abdulazizem Al-Hasawim posiadającym 20% udziałów i jego kuzynem Omarem Al-Hasawim z pozostałymi 5% udziałów.
Czytaj dalej w Wikipedii →
Tekst z Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0
Kadra
| # | Bramkarze | Mecze | Gole |
|---|---|---|---|
| 1 | E. Batty | ||
| 24 | Katie Cox | ||
| 29 | G. Ferguson | ||
| 41 | Lucy Carney |
| # | Obrońcy | Mecze | Gole |
|---|---|---|---|
| 2 | C. Brown | ||
| 4 | G. Brougham | ||
| 5 | C. Mustaki | ||
| 12 | E. Hed | ||
| 15 | H. Coan | ||
| 16 | C. Thomas | ||
| 22 | G. L. McEwan |
| # | Pomocnicy | Mecze | Gole |
|---|---|---|---|
| 3 | A. Lafayette | ||
| 11 | T. Almqvist | ||
| 13 | R. Rowe | ||
| 14 | L. McKenna | ||
| 17 | F. Thomas | ||
| 18 | I. Walta | ||
| 31 | Alana Murphy | ||
| 50 | T. Koroma |
| # | Napastnicy | Mecze | Gole |
|---|---|---|---|
| 6 | D. Rose | ||
| 8 | C. Boye-Hlorkah | ||
| 9 | S. Hayles | ||
| 9 | Melissa Johnson | ||
| 10 | A. Claypole | ||
| 20 | T. Espås | ||
| 21 | Lois Shooter |