Real Madrid W

Klub utworzono 10 marca 1923 w Vila-real. Pierwszą radę dyrektorów powołał José Calduch Almela, którego wybrano prezesem. Pracownikiem bankowym został Jose Mart, administratorem poczty – Carlos Calatayud, skarbnikiem – Juan Bebot, a zarząd tworzyli: Alfonso Saera, Manuel Calduch, Pascual Arrufat Catal á, Vicente Cabedo Meseguer i Manuel Amorós Fortun.

Jedna z pierwszych decyzji nowej rady dyrektorów było wynajęcie stadionu, co kosztowało 60 peso na miesiąc. Ustalono także ceny wejściówek. Cena biletu dla dorosłych wynosiła 0,5 peso, dla dzieci po połowie. Kobiety wchodziły za darmo. Postanowiono też zakupić pierwsze stroje. Koszulki były białe, natomiast spodenki i getry czarne. Były to pierwsze barwy klubowe Villarreal i pozostały one do 1946 r., gdy zostały zamienione na żółto-niebieskie, obowiązujące do czasów obecnych.

Inauguracja boiska Villarreal nastąpiła 17 czerwca 1923 w meczu pomiędzy CD Castellón i Cervantes, dwiema drużynami z prowincji Castellón. Pierwszy mecz na swoim nowym boisku Villarreal CF zagrał 21 października 1923, również z CD Castellón.

Z końcem hiszpańskiej wojny domowej, piłka nożna wróciła na El Madrigal. Od 1939 r. do 1950 r. Villarreal zagrał w 2. lidze regionalnej, w której zespoły należały do trzech różnych grup. W sezonie 1950/51 piłkarzom Villarreal udało się zająć miejsce premiowane awansem do pierwszej ligi regionalnej. Villarreal grał w tej lidze od 1952 r. do 1956 r. Zespół zakończył rozgrywki na 7 pozycji, dwa razy na 4 oraz raz na 1 miejscu. Sukces odniesiony w sezonie 1955/56 pozwolił piłkarzom Villarreal zagrać w 3. lidze. Jednak w sezonie 1960/61 zespół musiał powrócić do niższej ligi.

Lata 60., 70. i 80.

Lata 60. Villarreal zaczął grą w 1. lidze regionalnej. Przez pierwsze dwa lata, zespół był daleko od awansu. Lecz przyszedł sezon 1966/67, w którym to Villarreal zajął 3. miejsce i awansował wyżej. Od tego czasu Villarreal dobrze radził sobie w 3. lidze, a w 1970 r. udało się zdobyć mistrzostwo, co dało awans do 2. ligi. Lata 70. nie były dla Villarreal dobrą dekadą. W sezonie 1970/71 piłkarze Villarrealu zajęli 17. miejsce i powrócili do 3. ligi. W sezonie 1975/76 spadli do ligi regionalnej, lecz na szczęście szybko zdołali awansować. W 1982 r. Hiszpania organizowała piłkarskie mistrzostwa świata, a Villarreal próbował ustabilizować się w lidze. Początkowo grał w 3. lidze, jednak w sezonie 1986/87 sięgnął po awans do wyższej ligi. Dwa lata później powrócił do 3. ligi.

Lata 90.

Lata 90. rozpoczęły się od awansu Villarrealu do wyższej ligi. Ekipa z El Madrigal była typową drużyną środka tabeli. Jednakże w sezonie 1997/98 piłkarzom Villarreal udało się zdobyć 4. miejsce i wywalczyć awans do Primera División. W barażach o pierwszą ligę, rywalem Villarreal był zespół Sociedad Deportiva Compostela. Pierwszy mecz grano na El Madrigal. Padł wynik 0:0. W meczu rewanżowym również padł remis, jednakże 1:1 co dało awans graczom Villareal, którzy pierwszy raz awansowali do najwyższej klasy rozgrywkowej. W pierwszym meczu Villarrealu w Primera División przeciwnikiem był wielki Real Madryt. Tydzień później piłkarze zmierzyli się z Celtą Vigo na El Madrigal. Wkrótce potem drużyna Villarreal spadła do 2. ligi. W sezonie 1999/00 zajęli 3. pozycję w 2. lidze i ponownie awansowali do Primera División, gdzie grają do dziś.

XXI wiek

W sezonie 2004/05 drużyna zajęła 3. miejsce. Był to znak nadchodzących lepszych czasów. Do tego sukcesu najbardziej przyczyniła się dwójka piłkarzy z Ameryki Płd. – Juan Román Riquelme i Diego Forlán. Pierwszy z nich zdobył 10 goli i zaliczył 15 asyst, natomiast Forlán został królem strzelców i odebrał złotego buta. Nie można pominąć także pozostałych piłkarzy, chociażby José Mari, Marcos Senna i innych, którzy stworzyli mocny zespół. W sezonie 2007/08 Villarreal wywalczyło wicemistrzostwo kraju, zajmując drugą pozycję w lidze zostawiając daleko w tyle przewagą punktową Barcelonę, Atletico oraz Sevillę, żółta łódź podwodna awansowała bezpośrednio do finałów LM, był to największy ich sukces odniesiony w lidze.

W 2003 r. Villareal zdobył pierwsze europejskie trofeum – Puchar Intertoto i tym samym zakwalifikował się do Pucharu UEFA. W sezonie 2003/04 Villarreal doszedł do półfinału Pucharu UEFA, by przegrać z rodakami i końcowymi mistrzami Valencia CF. W 2004 r. wygrali Puchar Intertoto powtórnie, po raz drugi kwalifikując się do Pucharu UEFA, gdzie polegli w ćwierćfinale z AZ Alkmaar. Ten sam sezon Villarreal skończył La Ligę na trzecim miejscu, zdobywając ich pierwszy bezpośredni awans do Ligi Mistrzów. Sezon 2005/2006 przyniósł klubowi europejskie sukcesy w Lidze Mistrzów. W kwalifikacjach Villarreal podjął Everton F.C., którego bez problemów wyeliminował. W fazie grupowej Villarreal dostał się do tej samej grupy, co mistrz Portugalii SL Benfica, Lille OSC i Manchester United F.C. Villarreal dwukrotnie zwyciężył (1:0 przeciw Benfice na wyjeździe oraz z Lille u siebie) i zdobył dodatkowo cztery remisy, w tym dwa bezbramkowe z Manchesterem United. Hiszpański klub awansował do 1/8 finału Ligi Mistrzów, by pokonać tam Rangers F.C. Następnie „El Submarino Amarillo” wyeliminowali Inter Mediolan w ćwierćfinale Ligi Mistrzów. W półfinale Villarreal nie poradził sobie z Arsenalem, chociaż losy awansu ważyły się do ostatnich minut rewanżowego meczu. Ostatecznie Arsenal wygrał dwumecz 1:0, a jego bramkarz, Jens Lehmann, obronił rzut karny wykonywany przez Juana Romána Riquelme w doliczonym czasie gry.

W sezonie 2011/12 Villarreal zagrał w rundzie kwalifikacyjnej Ligi Mistrzów. Pokonał tam w dwumeczu Odense 3-1. W fazie grupowej klub zajął ostatnie miejsce nie zdobywając żadnego punktu. W tej grupie znajdowały się drużyny takie jak: Manchester City, SSC Napoli i Bayern Monachium.

13 maja 2012 Villarreal po przegranej u siebie z Atlético Madryt, po 12 latach gry na najwyższym poziomie rozgrywkowym, spadł do Segunda División. Po roku spędzonym w 2. lidze, w czerwcu 2013 zajmując drugie miejsce w tabeli Villarreal powrócił do Primera División.