Historia
Waterford Football Club (irl. Cumann Peile Phort Láirge) – irlandzki klub piłkarski z siedzibą w mieście Waterford.
Założony w 1930 roku klub rozgrywał swoje mecze domowe na stadionie Kilcohan Park, skąd przeniósł się na stadion Waterford Regional Sports Centre. Ponieważ barwy klubu są niebiesko-białe, klub, obok przydomku United, posiada przydomek The Blues. Ostatnim sukcesem klubu było zdobycie mającego ponad stuletnią historię pucharu Munster Senior Cup - 21 czerwca 2007 roku Waterford United pokonał w finale nie uczestniczący w rozgrywkach ligowych klub Passage A.F.C. z miasta Cork.
Przeczytaj całą historię
Waterford FC 1930-1982
Klub założony został w 1930 roku pod nazwą Waterford Football Club. Nowy zespół przystąpił do rozgrywek pierwszoligowych już w sezonie 1930/31, zajmując 9 miejsce, a następnie w sezonie 1931/32, po czym spadł z ligi na dwa sezony. Ponownie w najwyższej lidze klub pojawił się wraz z drużyną Sligo Rovers w sezonie 1935/36. W tym samym sezonie Waterford zdobył irlandzką tarczę (League of Ireland Shield - trzecie pod względem ważności po mistrzostwie i pucharze trofeum krajowe).
Puchar Irlandii Waterford po raz pierwszy zdobył w 1937 roku, pokonując w finale St. James’s Gate F.C. W tym samym roku zdobył również tarczę.
Klub w sezonie 1937/38 zdobył swój pierwszy tytuł wicemistrza Irlandii. Sukces ten powtórzył w sezonie 1940/41, przy czym tym razem uzyskał tyle samo punktów co mistrz Cork United. Walkę o mistrzostwo Waterford przegrał, gdyż z powodu sporu o gaże między klubem a piłkarzami nie przystąpił do decydujących o tytule meczów barażowych. Waterford w 1952/53 kolejny raz zdobył tarczę, a w sezonie 1954/55 trzeci raz został wicemistrzem Irlandii, tym razem wyprzedzony przez klub St. Patricks Athletic. Następny tytuł wicemistrza klub zdobył w sezonie 1962/63.
Swój pierwszy tytuł mistrza Waterford zdobył w sezonie 1965/66 i był to początek licznych sukcesów klubu na arenie krajowej. W następnym sezonie klub zadebiutował Pucharze Mistrzów. Pierwszym przeciwnikiem był reprezentujący wschodnioniemiecką armię zespół Vorwärts Berlin. Na Dalymount Park Waterford został rozgromiony 1:6, a we wschodnim Berlinie 0:6.
Klub w sezonie 1968/69 kolejny raz zdobył tarczę. Następnie Waterford trzy razy z rzędu zdobył tytuł mistrza - w 1968, 1969 i 1970. W 1971 mistrzem został Cork Hibernians, jednak w 1972 i 1973 znów mistrzem był Waterford (jednym z zawodników mistrzowskiej drużyny był wielokrotny reprezentant Polski, Piotr Suski). W następnym sezonie nie udało się sięgnąć po mistrzostwo i jedynym pocieszeniem był puchar ligi (Football League of Ireland Cup). W 1980 roku klub zdobył puchar Irlandii (FAI Cup) pokonując w finale St. Patricks Athletic. Był to ostatni sukces klubu pod starą nazwą Waterford F.C.
Waterford United po 1982-2016
Z powodu problemów finansowych klub w 1982 roku zmienił nazwę na Waterford United. Trenerem klubu po zmianie nazwy został Alfie Hale. W 1985 roku do 16-zespołowej ligi dodano 6 klubów. Następnie ligę podzielono na dwie części - Premier Division i First Division, przy czym Waterford znalazł się w Premier Division. Od 1985 roku Waterford miał 24 różnych trenerów, spadając w tym okresie z najwyższej ligi i ponownie do niej awansując. Do First Division Waterford spadł w 1988/89 i już po roku, po wygraniu First Division, wrócił do Premier Division. W kolejnym sezonie zajął 11. miejsce i znów spadł do First Division.
Klub awansował do najwyższej ligi w sezonie 1991/92 jako wicemistrz drugiej ligi (za Limerick F.C.). Jednak znów pobyt w pierwszej lidze zakończył się po jednym sezonie - Waterford spadł do drugiej ligi z powodu gorszej różnicy bramek od klubu Drogheda United.
Waterford United awansował do najwyższej ligi w sezonie 1997/98, kiedy to wygrał First Division. W pierwszej lidze klub utrzymał się do sezonu 1999/2000, kiedy spadł z ligi zajmując miejsce za Galway United, do którego zabrakło 1 punktu. Następny awans nastąpił w sezonie 2002/03 i jak dotąd klub zdołał uniknąć kolejnego spadku.
Waterford FC po 2017
W 2017 roku klub zmienił nazwę na Waterford FC.
Czytaj dalej w Wikipedii →
Tekst z Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0
Kadra
| # | Bramkarze | Mecze | Gole |
|---|---|---|---|
| 1 | S. McMullan | ||
| 21 | Arlo Ricky Hugh Doherty |
| # | Obrońcy | Mecze | Gole |
|---|---|---|---|
| 2 | J. Houston | ||
| 3 | Benny Couto | ||
| 4 | W. Johnson | ||
| 5 | J. Mahon | ||
| 12 | B. McKenzie | ||
| 13 | K. Long | ||
| 16 | H. Cann | ||
| 32 | G. Amedu | ||
| 50 | Noah O'Brien | ||
| 56 | A. Brennan |
| # | Pomocnicy | Mecze | Gole |
|---|---|---|---|
| 6 | J. Ashton | ||
| 7 | N. Mawene | ||
| 8 | E. McLaughlin | ||
| 10 | C. Noonan | ||
| 15 | L. Heeney | ||
| 17 | J. Faria | ||
| 19 | S. Glenfield | ||
| 27 | D. McMenamy |
| # | Napastnicy | Mecze | Gole |
|---|---|---|---|
| 9 | P. Amond | ||
| 11 | T. Coyle | ||
| 18 | T. Lonergan | ||
| 20 | J. Voilås | ||
| 42 | Orion Cala | ||
| 44 | M. Murphy |